آزاده عصاران
درباره شروع عکاسی با دوربين های ديجيتال و بدعادت شدن عکاس با سيستمی بسيارساده تراز عکاسی آنالوگ تا به حال با چندين عکاس حرفه ای و پا به سن گذاشته صحبت کرده ام. اکثر اين عکاسان معتقدند که بايد يک سری تغييرات را در عالم عکاسب پذيرفت ؛ بايد قبول کرد که عکاسی سياه و سفيد کم کم خداحافظی می کند و پذيرفت که دست های عکاس بوی داروهای ظهور و ثبوت را ندهد و عکاسان امروز چيزی از آگرانديسمان ندانند . انها اعتقاد دارند که می توان در مقابل اين تکنولوژی ايستاد و قبول هم نکرد ولی نهايتش چی؟

درست است که عکاسی ديجيتال ديگر آن سختی ها و مشقت ها و حتی مخارج عکاسی آنالوگ را ندارد ولی خودش هم می تواند به عنوان يک کارگاه درسی به عکاس چيز ياد دهد. اتفاقا اين نوع عکاسی به دليل ويژگی هايي که همه می دانند امکان اين را می دهد که تا می توانی عکس بگيری و به هزينه هايش فکر نکنی...آن قدر عکس بگيری تا همه اصول را تجربه کنی و نتيجه را در لحظه ببينی. اين آزمون برای عکاسان پيشکسوت به نتايج سخت تر و ديرتری می انجاميد و حال برای ما ساده تر شده . همين !
يکی از همين عکاسان قديمی می گفت : زمانی که ماشين دنده اتومات آمده بود من به شدت از آن دوری می کردم و با تعصب معتقد بودم که نمی توان به چنين ماشين هايي اعتماد کرد ..اين اتفاق در مورد دوربين های نيمه اتومات هم افتاد و ديگر زمان ديجيتالی شدن دست از همه اعتقادات قديمی ام برداشتم و از آن استقبال کرده ام ... و حالا ديگر دوريبن های ديجيتال عضو جدايي ناپذير آتليه او هستند !

درست است که آغاز عکاسی و اولين تجربه های يادگيری عکاسی با ديجيتال نمی تواند شيرينی های يادگيری با آنالوگ را داشته باشد ولی آيا اگر همين دوربين های ديجيتال اولين ابزار يادگيری در زمان پدرانمان بودند ، هنوز هم همين اعتقاد را داشتيم ؟

راستی همه اينها را کسی اينجا نوشته که با وجود سن کم تا چند سال پيش معتقد بود عکاسی با روش ديجيتال عکاس را تنبل می کند و زودباور که کارش را بلد است !!!! و حالا رانندگی با ماشين های دنده اتومات را حسابی ترجيح می دهد !