گرانترين نقاشان زنده دنيا 10 نفرند؛ لوييس فرويد، جاسبر جونز، جف كنز،‌ برايس ماران، بروس نومن، رابرت راش‌برگ، ريچارد سرا، فرانك استلا، ساي تومب‌لي و گرهارد ريشتر.

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس فرهنگ و هنر - هنرهاي تجسمي
گرانترين نقاشان زنده دنيا 10 نفرند؛ لوييس فرويد، جاسبر جونز، جف كنز،‌ برايس ماران، بروس نومن، رابرت راش‌برگ، ريچارد سرا، فرانك استلا، ساي تومب‌لي و گرهارد ريشتر.
اين نتيجه‌گيري در پي فروش آثار اين هنرمندان و بررسي حضورشان در حراجي‌هاي معتبر دنيا بوده است.
به گزارش خبرنگار بخش هنرهاي تجسمي خبرگزاري دانشجويان ايران، قرار است 26 اثر گرهارد ريشتر، مرد زنده و گران دنيا از فردا در موزه هنرهاي معاصر تهران به نمايش گذاشته شود. گشايش اين نمايشگاه 40 روزه، پس از آغاز نمايش آثار محسن وزيري مقدم در محل موزه هنرهاي معاصر تهران است.
گرهارد ريشتر از عكس‌هاي پيش پا افتاده و معمولي جرياني در هنر آلمان پديد آورده است. ريشتر نقاشي و تنديس‌هايي را از بريدن ريشه‌هاي درختان با اره برقي مي‌سازد. اين امر شايد دليلي بر ادعاي منتقدان باشد كه او را نقاشي ضمخت و بي‌پرده مي‌دانند. او همراه دوست و همكارش ”زيگمار پونگ” براي توسعه نوعي از هنر پاپ آرت تلاش زيادي كردند كه آن را به طعنه، سوسياليسم رئاليسم و در كشورهاي كمونيست، به اجبار، كاپيتاليسم رئاليسم ناميدند. ريشتر در نقاشي‌هايش از دريچه تصاوير معمولي، با هوشياري به جهان خيره مي‌شود. جايي كه ما تنها يك حقيقت سرد را مي‌بينيم، ريشتر زيبايي مي‌بيند و آنجا كه سرنوشتي حساس و آسيب‌پذير براي ماست، او نظم را به اطمينان پيدا مي‌كند؛ جايي كه براي ما پايان است، ريشتر براي بازگشت به ابديت فرياد مي‌زند. آثار او به‌خصوص در ايالات متحده مانند بيشتر هنرهاي مشتق از عكس، بيان كاملي ندارد. شايد براي بيننده، ديدن كارهاي او براي نخستين‌بار به طرز عجيبي بي‌احساس و بي‌روح باشد. اگرچه قرن بيستم اوج هنرنمايي ريشتر بود؛ اما او هيچ گاه از سبك اكسپرسيونيسم آلماني اوايل اين قرن پيروي نكرده است.
ريشتر را جدا از توانايي‌هاي خارق‌العاده‌اش در خلق تصوير، فردي نخبه‌گرا با ذهني شكاك مي‌دانند كه در پي جمع‌آوري هيچ است. او نقاشي متين و متفكر است كه از خشونت تصنعي زندگي بشري، احساس، ايدئولوژي و روباتيك متنفر است و از چيزي كه نام ايده‌اليسم يا رمانتيك را يدك مي‌كشد، دوري مي‌كند.
با وجود آنكه آثار اصيل ريشتر به دور از هر گونه دخالتي در سياست است، اما بعضي از راديكال‌هاي نوستالژيك ريشتر را كاپيتاليست و محافظه‌كاران او را فقط چپي مي‌دانند، شايد تنها دليل آن وجود تم قوي در آثارش باشد.