محمدرضا طهماسب پور
من براي عکاسي خصلت هاي ماهيتي اي قائلم که مختص اين مديوم است و در ساير مديوم هاي هنري اين خصلت ها يکجا جمع نيست، به اين اعتبار،معتقدم که جوهر هنري هيچ يک از هنرها قابل مقايسه و امتياز بندي نسبت به ساير هنرها نيست.
از جمله : ثبت مکانيکي تصوير( امروزه کارکرد ديجيتال را هم همين گونه به حساب مي آورم) به اين معني که عکاسي با يک کنش مکانيکي واقعيت را ثبت ميکند. ديگري، ادراک نا آگاهانه بصري است. خلق اثردر لحظه و عدم استواري اثر،به روايتگري را هم از جمله خصلت هاي ماهيتي در مديوم عکاسي ميدانم.
عکس برنده اول نمايشگاه، براي من تداعي کننده کار معروف اندي وارهول از تصوير مرلين مونرو است که به شيوه چاپ سيلک اجرا شده است. و گمان ميکنم يک وجه مخرب در ما، خصلت ترجمه اي است. يعني جرياني در هنر ايران، بدون بستر سازي و پيش زمينه هاي مناسب به يکباره تقليد وسپس الگو مي‌شود. من اينگونه آثار را بازيهاي بياني مي‌دانم که به کمک مدياهاي مختلف انجام مي شوند تا تصوير نهايي بطور گوياتري بيان شود.
اينگونه تصاوير، اگر چه داعيه مدرن بودن دارند اما استوار به روايتگري هستند، مانند تصاوير دوران پيکتوراليسم. اما اين امکاني است که در عکس تک کادر وجود ندارد و اين شيوه هاي بياني را بايد در حيطه هنرهاي ترکيبي و کانسپچووال آرت بررسي کرد. چون به‌دليل کار زياد بر روي موضوع،خاصيت ادراک نا آگاهانه بصري در لحظه، که ويژگي عکاسي است از بين مي‌رود.در لحظه خلق اثر،هنرمند بخشي از واقعيت را کشف ميکند. اما در اينگونه کارها، رويکرد تصويري، خود مديوم نيست.رويکردي کلامي است. و مديوم از ناب بودن فاصله ميگيرد. به نظر من خيلي از کارهاي نمايشگاه دو سالانه عکس، در حقيقت تصوير سازي است يعني استفاده از عکس براي بيان هنري و نه عکاسي.
تازه‏ترين آثار( از لحاظ شکل ارائه تکنيکال در عکاسي)، الزاماً شكيل‏ترين و برترين آنها نيستند. اما انتخاب تعدادى عكس دستكارى شده و آثار كامپيوترى، اين مسئله را يادآورمى‏شود كه يا بايد دو سالانه‏ها را به شکل کلاسيک و با تعريفى مشخص دنبال کرد، يا راهى جز ادغام دو سالانه‏ها و نمايشگاه‏ها وشاخه‏هاى هنرى نداريم، چنانكه در ديگر دو سالانه‏هاى معتبر در سراسر دنيا نيز همين رويه متداول است.