نمايشگاهي از عكس‌هاي مرتضي مميز در گالري راه ابريشم برپا شده‌است. اين نمايشگاه حاصل 47 سال تلاش اين هنرمند حرفه‌يي است كه مدتي است به‌دليل بيماري در سكوت و كم‌كاري به سر مي‌برد.
به رغم آنكه وي اصراري در معرفي خود به عنوان عكاس ندارد؛ اما معتقد است: هر كس در هر شغلي بايد گاهي كوشش‌ها و پژوهش‌هايش را از راه‌هاي ديگري به انجام برساند كه هم از يكنواختي كارش در حرفه جلوگيري كند و هم از طريق مديوم‌هاي ديگر به مطالعه و كشف و شهودهايي برسد.
او با يك متد و ايده پژوهشي دانشگاهي سعي كرده است ماحصل تجربياتش را مكتوب كند؛ تا پس از اين شايد به درد كسي بخورد و شايد از نظر مطالعه روشن شود در دوره‌اي كه زندگي مي‌كرد، چگونه مي‌انديشيده است.

نمايشگاه عكس مميز كه در گالري راه ابريشم برپاست دربرگيرنده دوره‌هاي مختلف كاري و حرفه‌يي اوست. در اين نمايشگاه 35 قطعه عكس كه منتخبي بسيار اندك از كارهاي عكاسي او به شمار مي‌رود، در معرض ديد عموم قرار گرفته است. عكس‌ها مربوط به پيش از سال 1380 است.
مميز در عكاسي، مطلقا به افكت‌ها و تكنيك‌هاي فني توجه نكرده است؛ بلكه به اذعان خود، آثار خلق‌شده تلاش براي يافتن تركيبات و فرم‌هاي جديد بوده است. او مي‌گويد:" انعكاس محيط را در نظر گرفته ام، توجهي به چارچوب‌ها و قوانين ويژه‌اي كه معمولا يك عكاس به آن علاقه‌مند است نداشتم؛هد‌ف من ايجاد يك تركيب‌بندي دودوتاچهارتايي آرتيستيك بوده است."
بيشترين روزهايي كه مميز عكاسي كرده، در سفر بوده و تهران مجالي براي عكاسي به وي نداده است.به گزارش ايسنا، در معرفي هر عكس اين نمايشگاه، تاريخ تصويربرداري آنها عنوان شده كه حاكي از نوع نگرش هنرمند در دوره‌هاي مختلف كاري و حرفه‌يي است. او از زماني كه با كتاب هفته (مجله‌اي كه در سال‌هاي پيش از انقلاب منتشر مي‌شد) كار مي‌كرد، نخستين تجربيات خود را با عكاسي در تصويرگري آغاز كرد.
همكاري و فعاليت او با معمارها، موسيقيدان‌ها، نويسندگان و ادبا و در زمينه‌هاي نقاشي، مجسمه و فيلم انيميشن گواهي بر اين ادعاست. او اين امر را به عنوان كوشش‌هاي موازي حرفه‌ي خود انجام مي‌داد كه كارش در چارچوب حرفه‌ي گرافيك، يك‌بعدي نباشد و معاصر بماند. قرار است همزمان با اين نمايشگاه، مرتضي مميز چگونگي تلاش و جست‌وجوي خود را به نسل‌هاي آينده منتقل كند و به روشني بگويد كه چگونه فكر مي‌كند.
به گمان او: يكي از بزرگترين مشكلات ما در اين مملكت و در تاريخ كارهاي هنري اين است كه در اين زمينه‌ها كم صحبت شده و مخاطب پس‌زمينه هنرمند را نمي‌شناسند و بايد از وراي كار او به‌دست آورد و ما از جهت منابع بسيار فقيريم. بايد براي باروري نسل‌هاي آينده و آسان‌ كردن راه و تلاش آنها كوشيد؛ تا بعدي‌ها وقت زيادي را صرف اين طرف آن طرف زدن كارهاي مقدماتي نكنند. راه را بروند و بسيار سريع به وادي توليد هنرمندانه برسند؛ اين موضوع در فرهنگ ايران كم بوده است. آدم بايد خوب توضيح دهد؛ تا بقيه بدانند چه كارهايي كرده، چگونه وارد پژوهش شده، به كجا رسيده، موفق شده يا نشده است، كجا را بايد ادامه دهد.
برخلاف ادبيات و شعر كه مفصل كتاب داريم. در زمينه هنرها چنين تجربياتي منتقل نشده و او اين كار را وظيفه‌ي معلمي و حرفه‌يي خود مي داند.