پرويز تناولي: تاریخ غم انگیز مجسمه‌سازی در کشور

"پرويز تناولي" : مجسمه سازي در كشورما تاريخ غم انگيزي دارد . سالها در انزوا بوده و هرگز جدي گرفته نشده است . در 25 سال اخير ، مجسمه سازي ما 10 سال در انزوا به سر برد و هنوز هم جدي گرفته نمي شود . با اينكه در چندين دانشكده هنري مجسمه سازي تدريس مي‌شود . اما مجسمه سازان فارغ التحصيل ، امكانات لازم براي فعاليت را ندارند و محلي در اختيارشان قرار نمي گيرد تا آثار خود را به نمايش بگذارند . مجسمه ساز بي جا و مكان ، فقط كار مي كند. تهيه وسايل مجسمه سازي هم بسيار گران است . مگر اينكه هنرمند سفارش كار داشته باشد كه اين امكان ، اغلب نيز در اختيار هنرمندان سابقه دار قرار مي گيرد و جوانان به آساني نمي توانند كار كنند."
وي افزود :" پيشرفت مجسمه سازي ، حركتي لاك پشت وار دارد و انتظار مي رود با فراهم آوردن موجبات و وسايل كار ، پيشرفت شاياني نيز اتفاق افتد . چرا كه تقاضا بسيار زياد است و با ساختمانها ، پارك ها و ميادين كه روز به روز بيشتر شناخته مي شوند ، قاعدتا براي مجسمه سازان ، توليد كار شده است . ولي عمدتا كار درخشاني هم دراين ميادين عرضه نمي شود."
"تناولي" به رابطه ميان مجسمه سازان و سفارش دهندگان اشاره كرد وگفت : "علت اصلي حركت آرام مجسمه سازي ، عدم اطلاع دست اندركاران از وضع مجسمه سازي و آشنايي نداشتن آنها از موقعيت و وضعيت مجسمه سازان است . مجسمه سازي يك هنر بسيار جدي و ريشه دار است كه زبان آن مصالح است . به علت سابقه اندك آن و عدم آشنايي مسوولان با اين هنر ، چه در سطح جهاني و چه درحد كشور خودمان و غريبه بودن آنها با چنين هنري ، ما به ورطه تكرار افتاديم و از نمادهايي استفاه مي كنيم كه با فرهنگ ما تناسبي ندارند . ما نمي‌توانيم بعد از تعطيلي و سكون ، توقع داشته باشيم كه همه چيز درست شود."

"قدرت الله عاقلي" : مجسمه سازي ، لنگ لنگان به حيات خود ادامه مي دهد

"قدرت الله عاقلي" : حيات مجسمه‌سازي ما مديون فعاليت‌‏هاي هنرمندان خصوصي است و براي توسعه اين هنر ، فعاليت‌‏هاي خودجوش صورت مي گيرد . سازمان ها ، ادارات و بخش خصوصي ، توجهي ندارند . هنوز در فرهنگ ما جا نيفتاده است كه معماري و مجسمه سازي ، ارتباط نزديكي با هم دارند و هميشه معمارها براي وروديه‌ها، محوطه‌ها و لابي هتل‌ها و وزارتخانه ها با مجسمه‌سازان همكاري مي‌كنند . در حاليكه در كشور ما اين اتفاق نمي افتد و شهرداري‌ها اين حوزه را در نظر نمي گيرند و سياست‌گذاري و مركزيتي براي تصميم گيري در مورد اين مباحث وجود ندارد."
وي افزود : "مجسمه سازي يك تصميم گيري ملي مي طلبد و با داشتن موضوعات گسترده و مكان هاي گوناگون ، اين هنر مي تواند رشد كند . ما هنوز پس از 10 سال يادمان شهداي گمنام نداريم در حالي‌كه كشورهايي چون ؛ روسيه و كره شمالي ، مجسمه هايي در يادبود مسائلي مانند ايثار رزمندگان خود دارند . ما هم موضوعات مختلفي چون ايثار ملي مذهبي داريم كه بايد بر روي آنها هزينه شود و سرمايه‌هاي فرهنگي‌مان حفظ شود . هنوز بهترين آثار مجسمه ما را قبل از انقلاب ساخته اند و هيچ كار درست و دقيقي بر روي پروژه هاي ملي انجام نشده است ."
"عاقلي" به توانايي مجسمه سازان كشور اشاره كرد و گفت : "متاسفانه اگر هم هزينه اي براي مجسمه‌سازي مي شود ، اين فرصت در اختيار هنرمندان خارج از كشور قرار مي گيرد و فرصتي در اختيار مجسمه سازان كشور قرار داده نمي شود تا توانايي هاي خود را نشان دهند. در هر صورت مجسمه سازي ، هنري است كه در هر شرايطي به حيات خود ادامه مي دهد و به عنوان يك هنر جريان پيدا مي كند .

جمشيد مراديان : مجسمه سازي نياز به درك دارد

"جمشيد مراديان": "يكي از معضلات مجسمه‌سازي در فرهنگ شهري و جامعه مدني ، عدم درك اين هنر حتي توسط خود مجسمه‌سازان است.مجسمه سازي نياز به دركي دارد كه حتي خود مجسمه سازان درپاره‌اي از موارد فاقد آن هستند .
مجسمه در تمدن آدمي همواره گوياترين فرهنگ و عامل ارتباطي بوده است مجسمه بايد با مردم آغشته شود و تمريني بصري به آنها داده شود . در اين صورت است كه هنر مجسمه سازي رشد کرده و ادامه مي‌يابد.
اگر مخاطب وقت ندارد كه به گالري بيايد تا مجسمه مرا ببيند ، من مجسمه ام را در انظار عمومي قرار مي دهم و مخاطب را مجبور مي كنم تا با اثر من روبرو شود . اگر چنين ديدي داشته باشيم ، ضرورت مجسمه را در جامعه شهري به خصوص در وضعيت نابسامان رواني كنوني درك مي كنيم ."
وی افزود : "مجسمه نبايد دور از دسترس مردم باشد . مردم حق دارند آن را ببينند ، لمس كنند و رويش يادگاري بنويسند و حتي آن را تخريب كنند . راه ديگري جز ارتباط بي واسطه مردم با مجسمه نيست . درك مجسمه نياز به دانش بصري حجم دارد كه با روش ارتباطي مي توان مخاطب رابه سمت مجسمه سوق داد."

منبع: ایلنا
گردآوری و تنظیم : مهرنوش خورشیدی