امید حبیب طاری‌فرد

متولد 1358
دیپلم هنرهای تجسمی هنرستان صدا و سیما
دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی عکاسی از دانشگاه آزاد
نمایشگاه مشترک با محمد رضا شریف‌زاده در گالری دریابیگی- سال 1380
نمایشگاه گروهی با موضوع طبیعت در گالری آتبین - سال 81
شرکت در دوسالانه عکس ایران - سال 83
شرکت در دو دوره مسابقه جایزه کاوه گلستان

"گفت‌وگوی مهرداد عسگری با امید حبیب طاری‌فرد در مورد مجموعه عکس پرتره‌نگاری مشاغل"

نمایشگاه امید حبیب طاری فرد که از 22 مهرماه تا 5 آبان ماه سال جاری در نگارخانه نیکول برپا بود، بهانه‌ای شد تا با وی به گفت‌وگویی کوتاه بپردازم.

- آقای طاری‌فرد می توانید در مورد مجموعه فعلی توضیحاتی بدهید؟

این مجموعه مربوط به پایان نامه دانشجویی من است و از سال 81 روی آن کار کردم. سعی کردم از مشاغل سخت جامعه و مشاغلی که در حاشیه هستند عکاسی کنم و می‌خواستم بیشتر تأثیر شغل در چهره و شخصیت آدم‌ها را نشان بدهم.

- استاد راهنمایت در ارائه این پایان نامه و اجرای این پروژه چه کسی بود؟

اول آقای بهمن جلالی بودند که بعد از دیدن عکس‌هایم تشویقم کردند بعد با آقای مهران مهاجر پایان نامه گرفتم. البته آقای فرهود حقی هم خیلی به من کمک کردند.

- در مورد تأثیر شغل بر چهره ها اشاره کردی. به نظر می آید در تعدادی از عکس‌هایت چهره در پس زمینه محو شده یا در تعدادی از آنها توسط ابزار کارشان ماسکه شده اند؛ چه نظری داری؟ چون اصلا چهره دیده نمی‌شود.

برای دیدن عکس‌ها کلیک کنید

- قبول دارم. اما چهره‌هایی که ماسکه شده‌اند در فریم‌های دیگر حضور دارند. ضمنا قصد من صرفا چهره‌نگاری نبوده است.

- چرا از سوژه‌ها در محیط کاری خودشان عکاسی نکردی؟

من از سال 81 پرتره‌های محیطی زیادی گرفتم. در مورد این مجموعه بعد از تجربه‌های مختلف به این نوع ارائه رسیدم. می‌خواستم عکس‌هایم یک‌دست باشند و امکان مقایسه افراد به واسطه مشاغلی که دارند مشخص شود.

عکس‌ها با نور محیط و دوربین قطع متوسط ( Medium Format) گرفته شده‌اند، اینطور نیست؟

بله همه با فیلم های 120 و فیلم 400 آ اس آ عکاسی شده‌اند البته علاوه بر نور محیط از نورهای کمکی هم استفاده کردم.

- نوع رابطه ات با سوژه‌ها و افراد چگونه بود؟

باید اول اعتمادشون رو جلب می کردم تا جلوی دوربین حاضر شوند. فون مشکی هم همیشه همراهم بود.

- در عکس‌هایت حضور عکاس محسوس است، چقدر این حضور را در این نوع عکاسی موثر می‌دانی؟

من می‌خواستم حضور عکاس محسوس باشد و این عکس‌ها، عکس‌های کاملا کارگردانی شده است.

به نظر من غیر از فون مشکی عکسهایت را می‌شود از جهت قرارگیری چهره‌ها به سه بخش تقسیم کرد.دلیلی وجود داشت؟

بله می خواستم بیننده خسته نشود و کارها متنوع ارائه شود.

- در بین کارهایت عکسی هست که در دور اول مسابقه کاوه گلستان دیده بودم و اون عکس قصابی است که کله‌ی گاو روی صورتش را می پوشاند. فکر نمی کنی در این تصویر در خصوص تأثیر شغل بر شخصیت؛ که به اون اشاره کردی اغراق شده است ؟ و چگونه قصاب به این کار راضی شد؟

در مورد گرفتن این عکس خیلی فکر کرده بودم و مدتی طول کشید تا امکان عکسبرداری به این شکل فراهم شد . این عکس را موقعی که پزهای مختلف می‌گرفت از او گرفتم چون راضی نمی‌شد . این عکس در حقیقت بدون این‌که متوجه باشد گرفته شده است.

- باز هم اینگونه عکاسی را ادامه می دهی؟

نه کاملا این گونه؛ اما اصولا عکاسی مستند اجتماعی رو دوست دارم.

نظرت در مورد اوضاع عکاسی چیست؟

اصلا رضایت‌بخش نیست. از آن‌جا که اولین نمایشگاه انفرادیم بوده و نزدیک به 3 سال بود که روی این موضوع کار کرده بودم توقع داشتم کسانی که الان جزو استادان عکاسی هستند بیشتر به این شاگرد عکاس لطف می کردند و می آمدند و نقدم می‌کردند و به دانشجویان هم توصیه می کردند که از نمایشگاه‌ها دیدن کنند.

روند علمی عکاسی را در دانشگاهها چطور ارزیابی می کنی؟

به نظر من دانشجوها باید قبل از ورود به دانشگاه، از عکاسی شناخت داشته باشند. چون اصلا عکاسی کردن بعضی از دانشجویان هدف‌مند نیست. به اضافه اینکه با توجه به رشد چشمگیر عکاسی در دنیا چه از نظر کیفی و چه از نظر محتوایی همچنان دانشگاه‌ها روال سالهای اولیه تدریس خود را دنبال می کنند و رشد نکرده‌اند.
ضمنا استعدادهای زیادی هم وارد دانشگاه‌ها می شوند که بدون پشتیبان این استعدادها از بین می‌روند. جامعه‌مان پر از عکاس با عقاید جدید شده که هنوز جایی برای خود پیدا نکرده اند.
امیدوارم سیستم‌های رابطه ای در ایران یک روز تبدیل به درک قابلیت افراد بشود و حرف اول را قابلیت‌ها بزنند.
.................

کارگاه لازم می‌داند از زحمات خانم منیر سلطانی، مدیر گالری نیکول تشکر و قدردانی کند.