مدت‌ها بود كه فكر مي كردم بد نيست وبلاگي براي خودم داشته باشم .اما ترديد داشتم . از همان ترديد‌هاي هميشگي ناشي از بي حوصلگي‌ها و اين‌ها. تا اين كه امروز صبح احساس كردم اين ترديد كم شده و يا دارد به يك تصميم تبديل مي‌شود.نمي دانم شايد نتيجه كابوسي بود كه ديشب داشتم . كابوس يا كابوس‌هايي كه هر از گاه مي‌آيد و صبح جز پريشاني و آشفتگي چيزي از خود نمي‌گذارد . دوست خوبم سامان مسعودي از تيم گردون كه هميشه در امور فني بخش فارسي كارگاه صميمانه كمك كرده است هفت هشت ساعتي وقت گذاشت و اين جا را سامان داد. هميشه سامان و به‌ سامان باشد.
شايد وبلاگ باعث شود به آرشيو خاك گرفته ام سري بزنم و گاه‌گداري عكسي يا مطلبي اين‌جا بگذارم.يا شايد اين‌جا هم به همان خاك‌گرفتگي‌ها دچار شود. هنوز نمي دانم . مثل هميشه كه نمي‌دانسته ام.
اسم اين‌جا را فعلا گذاشته‌ام سايه‌ها و نگاه . عنوان اولين و تا كنون آخرين نمايشگاه انفرادي كه داشته ام .حدود ده دوازده سال پيش و در خانه عكاسان .

عكسي كه با اين نوشته مي‌آيد قديمي است و قبلا منتشر شده. بعد از اين از عكس‌هايي كه منتشر نشده بيشتر استفاده می‌كنم .