يلدا معيري در وبلاگش در مطلبي تحت عنوان "باز هم حرفهایمان را در خود می ریزیم" نوشته است:

"خیلی از دوستان به من می گویند که چرا وبلاگ را به روز نمی کنید و درباره آچه و سفرتان مطلب نمی گذارید؟ واقعیتش این است که متاسفانه بر خلاف همه جای دنیا که اینگونه وقایع باعث همدلی عکاسان می شود در کشور ما چیزی جز نفاق و بد دلی به وجود نمی اورد.انگار در طالع ما نوشته شده است که ملتی هستیم که حضور دیگری را تاب نمی آوریم.یکی فریاد وا اسفا سر می دهد که چرا فلان کس به عکاسی از سونامی نپر داخت و دیگری فغان می زند که شما را چه به عکاسی از سونامی؟ همیشه لب فرو بسته ام از تمام این سخنها چرا که دیگر امیدی به گفتگو با این قشر که تعدادشان هم کم نیست ندارم.این چند خط را برای دوستانم نوشته ام که با وجود تمام بدیها هنوز وجودشان دلگرم کننده و دوستیشان عیان است .
ضمنا" این مطلب ایرانشهر را هم بخوانید .البته من درست فلسفه چاپ ان را نفهمیدم!"

محمد خيرخواه هم در مطلبي به همين نكته اشاره كرده و نوشته" برخی نظرات که در اين لينك نوشته شده، به نظر من فوق العاده بی رحمانه و از روی غرض ورزی است و مثل سناریوی های قبلی بدون اسم نویسنده."

فكر مي كنم در مورد باز گذاشتن بخش نظرات عكس‌هاي يلدا معيري و قرار دادن آن در بخش نقد و نظر كارگاه شتابزده عمل كردم .و ازاين بابت ازو پوزش مي خواهم. من معيري را عكاسي پرتلاش و موفق مي‌دانم و به همت والاي او و مهدي قاسمي در سفر به مناطق زلزله زده غبطه مي‌خورم.در اين كه در جو مسمومي به‌سر مي بريم ترديدي نيست. به جد معتقدم اگر اين جو نبود و اگر عكاسان ما امكانات لازم را در اختيار داشتند و حمايت هايي كه مي بايست از ايشان به عمل مي‌آمد بسياري از ايشان خصوصا عكاسان جوان با استعداد مي‌توانستند به مرور در سطح جهان و همپاي بزرگان عكاسي مطرح باشند. به اين موضوع شايد در مطلب ديگري و از جوانب گوناگون بپردازم ...
اما پيامم به خانم معيري و مهدي قاسمي عزيز اين است كه :اگر چه احساساتتان را درك مي كنم اما مطمئن هستم كه به اين راحتي‌ها نااميد نمي شويد و همچنان پرتلاش عكاسي خواهيد كرد و خواهيد نوشت و عكس‌ها و نوشته ها را در وبلاگتان قرار خواهيد داد. چه اگر غير از اين باشد در مقابل جو و اذهان مسموم عقب نشسته‌ايد.
.........
در مورد باز گذاشتن بخش نظرات در موارد ديگر همچون حرف‌هايي كه در مورد مسابقات يا تشكيل انجمن عكاسي زده مي‌شود دلايلي دارم كه هنوز بر آن ها هستم.