از تهي سرشار
جويبار لحظه ها جاري‌است ...

همينطور توي اين هير و وير بي‌خود و بي‌جهت ياد اخوان افتادم .

خيلي وقت‌ها بي‌خود وبي جهت يادش مي‌افتم اما هر بار با يكي دو مصرع يا بيت از يكي از اشعارش.
مثلا گاهي ناگهان بي هوا زير لب يا بلند مي خوانم:

اي بهارِ همچنان تا جاودان در راه
همچنان تا جاودان بر شهرها و روستاهاي دگر بگذر

قبل‌ها گاهي اين جور چيزها به ذهنم مي‌رسيد:

اي تكيه‌گاه و پناه زيباترين لحظه‌هاي پر عصمت و پر شكوه تنهايي و خلوت من

يا بلند بلند مي‌خواندم : باغ بي برگي كه مي‌گويد كه زيبا نيست

يا:

ما براي فتح مي‌اييم تا كه هيچستانشْ بگشاييم

حالا قصه‌ي لحظه‌هاي سرشار از تهي هست و قصه‌ي پور دستان هست كه جان ز چاه نابرادر در نخواهد برد.

.....

عکس را در آرشیوپیدا کردم و متاسفانه در این ساعات نزدیک بامداد اسم عکاس را به یادنمی‌اورم به محض اینکه یادم آمد اضافه می کنم .

.....

دیگر این که چند سال پیش به طوس رفتم و عکس‌هایی از مزار اخوان دارم که پیداشان نکردم .