برای من قضاوت کردن سهمگین ترین کارهاست.در ماجرایی که ظاهرا از همه چیز آن با خبرم نمی توانم خیلی قاطع یک طرف را محکوم و دیگری را تبرئه کنم حتی اگر یکی از طرفین خودم باشم . پیش آمده که در بحبوحه‌ای؛ به تمامی حق را از آن خود دانسته ام و دیگران هم شاید چنین قضاوت کرده اند اما کمی که گذشته است در آن حکم اولیه دچار تردید شده ام.
عزیز من ! عجیب است که می بینم بی آنکه بدانی قضاوت می‌کنی و این شرط انصاف نیست.
حرف زیاد است و می دانی که نمی توانم بنویسم. فقط کوتاه می‌گویم که: نگرانم ...