درحاشیه‌ی دعوت موزه از سیصد هنرمند

در نوشته ی قبل به فرمی اشاره کردم که از طرف موزه هنرهای معاصر برای تعدادی از هنرمندان رشته‌های مختلف از طریق فاکس و یا ای‌میل ارسال شده و طی آن از ایشان خواسته اند 5 قطعه از آثار 15 سال گذشته خود را به صورت دیجیتال برای دفتر پژوهش موزه هنرهای معاصر ارسال کنند. از همان لحظه‌ای که فرم را دیدم حس خوبی نسبت به آن و برنامه‌ای که با جمع‌آوری این آثار در تدارک است نداشتم . وقتی تلفنی آدرس ای‌میل مرا می گرفتند تا فرم را ارسال کنند در پاسخ به سؤال من که کارها را برای چه می خواهند ، گفتند که قرار است کارها به‌صورت CD در بینال ونیز عرضه شود و من فکر می‌کردم اطلاعات تکمیلی را در فرم خواهم دید که همانگونه که نوشتم هیچ اشاره ای در فرم ارسالی به این مورد و هیچ مورد دیگری نشده بود و فقط شماره تلفنی را نوشته بودند تا در صورتیکه نیاز به اطلاعات بیشتر هست تماس گرفته شود.بعد در تماس با بعضی دوستان متوجه شدم که ایشان از طریق تلفن‌هم اطلاعات دقیقی نتوانسته‌اند به‌دست آورند.
تمام آن‌چه را که در ادامه می‌نویسم از طریق ای‌میل و نیز شفاها و از طریق تلفن با آقای حمید سوری مدیر واحد پژوهش موزه هنرهای معاصر در میان گذاشتم :

شخصا به شهادت کسانی که می‌شناسندم تمایل و انگیزه‌ای برای شرکت در هیچ نمایشگاهی ندارم چه داخلی و یا خارجی. بعد از تنها نمایشگاه انفرادی‌ام در سال‌ها پیش با اینکه کم ندارم کارهایی را که می‌شود با آن‌ها نمایشگاهی داخلی و یا خارجی ترتیب داد و موقعیت‌هایی هم در این خصوص فراهم آمده هیچگاه تا این لحظه انگیزه‌ی چنین کاری را در خود ندیده ام. حتی در مورد چاپ کتاب هم با وجود یکی دو پیشنهاد انگیزه‌ای نداشته ام . به عنوان کسی که نه به‌صورت حرفه ای بلکه از روی علاقه شدید به عکاسی می‌پردازد برای من تمام لذت کار در گرفتن عکس است. شاید ابلهانه به‌نظر برسد اما از سالیان نسبتا دور و تا این لحظه چنینم . از آینده خبر ندارم این توضیح مختصر شاید ضروری بود تا بگویم صرفا از یک حس شخصی حرف نمی‌زنم .

اما در مورد اقدام موزه :
مشخص نبود که سی دی چگونه و در چه تیراژی در بینال ونیز عرضه می شود.به دست چه کسانی می رسد و چه اندازه در معرفی هنر معاصر ایران موثر است؟

آقای سوری گفتند که تعدادی اهدا می شود به بازدید کنندگان خاص از غرفه‌ی دو هنرمند ایرانی که آثارشان در بینال عرضه خواهد شد و تعدادی دیگری هم شاید برای پوشش هزینه های سی دی فروخته شود....
در واقع موزه هنوز برنامه دقیقی برای این امر پیش بینی نکرده . و فروختن تعدادی سی دی برای پوشش هزینه ها هم از آن حرف هایی است که خود هزار و یک سؤال به همراه می‌آورد.

مشخص نبود که آثار ارسالی به موزه برای انتشار بر روی سی دی آیا گزینش هم می‌شوند؟ و اگر گزینشی در کار هست توسط چه کسانی است؟

آقای سوری گفتند که احتمال گزینش از بین این پنج اثر هم هست و به تعداد آثار ارسالی برمی‌گردد که اگر سی دی گنجایش نداشت از بین آثار انتخاب می‌شود....
معلوم شد که فقط به یک سی دی اکتفا می شود و تعداد کسانی هم که از هنرمندان رشته های مختلف مثل مجسمه‌سازی ، نقاشی ، عکاسی، ویدئو آرت و ... دعوت شده اند حدودا سیصد نفرند.

موارد و سؤالات دیگری را هم با آقای سوری مطرح کردم و گفتم این اقدام موزه در پی انتقادهایی که بعضا از موزه می شود مثل این انتقاد که فقط عده ای خاص می توانند از امکانات آن جا برای عرضه مطلوب آثارشان در داخل یا خارج از کشور بهره بگیرند این ذهنیت را ایجاد می کند که موزه با انتشار این سی دی هدف دیگری دارد . مثلا می شود انتظار داشت که بعدا گفته شود : "از سیصد هنرمند ایرانی برای ارائه آثارشان در بینال ونیز دعوت شد..." و یا: " آثار سیصد هنرمند ایرانی توسط موزه در بینال ونیز عرضه شد!" چگونگی عرضه‌ی این آثار و این‌که تا چه حد در معرفی هنر و هنرمندان ایرانی مؤثر بوده در حاشیه قرار می‌گیرد. همانگونه که تا کنون صرف دعوت از اشخاص مورد توجه بوده و برنامه ریزی دقیقی برای مابقی ماجرا انجام نشده است.

سعی می کنم خوشبین باشم و فکر کنم که هدف موزه صرفا معرفی هنرمندان ایرانی است، اما نمی‌دانم چرا نمی‌شود! هنرمندِ مدعو اگر فکر کند که در این ماجرا به نوعی به بازی گرفته شده حق دارد. این را به مدیر واحد پژوهش موزه هم گفتم . و گفتم اگر واقعا هدفِ خیرِ معرفی هنر معاصر ایران در کار است چاره‌ای بیندیشید تا ذهنیت‌هایی این‌چنین پاک شود.ایشان با اینکه به هرحال سعی می‌کرد از اقذام موزه دفاع کند اما با کلیت حرف موافق بود و وعده داد که موارد را در جلساتی که دارند دقیق‌تر بررسی کنند.

..................

تکمیل : لینک‌های مرتبط

لینک اول

لینک دوم

شورا بايد در جلسات خود هنرمندان را تعيين كند( لینک)

در مورد بعضی مطالب که در صفحاتی که به آن‌ها لینک دادم نوشته شده حرف‌های بسیاری می‌توان زد . اگر فرصتی دست داد خواهم نوشت.