امروز رفتم باغچه‌ی کوچک‌ ِ حیاط ِ کوچک را کمی آب دادم و برگشتم . غروب هم که صدای رعد و برق را شنیدم، دخمه را رها کردم به حیاط رفتم و زیر رگبار چند دقیقه ای ایستادم، خیس ِ خیس شدم اما لذت داشت. به هوای پاک ، آزاد و نفس‌های ِ عمیق نیاز داشتم. نیاز دارم. باران را دوست دارم اما این حیاط را که بزرگ‌تر هم هست به اندازه‌ی اولی دوست ندارم . حیاط ِ اولی دنج است درخت‌های باغچه‌ی کوچکش درهمند . یک جنگل کوچک است.
این عکس را قبل‌ها از پشت پرده و شیشه‌ی اتاق از همان حیاط گرفته ام . عکس‌هایی هم از خود حیاط دارم.
.................................
داشتم به بشنو از نی مثنوی گوش می کردم . یکی از این ماشین‌ها که گاهی از پشت پنجره می‌گذرد و صدای تیتس تیتس اش شیشه را می‌لرزاند رد شد، فکر کردم این ایتس ایتس ها یا تیس تیس ها همان نی ِ نسل جدید است . شاید این‌ نسل هم شکایت جدایی را از همین صداها که مرا اذیت می‌کند می‌شنود. و فکر کردم خب همین است دیگر. بعد فکرم به هزار جای دیگر هم رفت و بعد پاره شد. فکرم گاهی هی پاره می شود یا از این شاخه به آن شاخه می‌رود. باید سعی کنم همین پاره ها را هر وقت پای جعبه نشسته ام بریزم توی وبلاگم بعد یک جا به هم بدوزمشان و جداگانه دوباره بریزم توی وبلاگ . اینطوی بهتر است تا در Word تایپ کنم بعد جایی که فراموشم می شود ذخیره کنم بعد هم یادم برود. هزار بار تا به حال خواسته ام فایل ها را مرتب کنم . نشده. نمی شود.همانطور که هنوزنرسیده ام دست نوشته ها را مرتب کنم . تحفه ای هم البته شاید نیست. می گویم شاید چون تا دوباره نخوانمشان قضاوت دقیقی نمی توانم داشته باشم .
وبلاگ، پاره ها را نگه می دارد.حسن‌اش برای من این است.