مطلب قبلی (در مورد عکس‌های کیارستمی) را سه بامداد وقتی مقداری از کارهای کارگاه فراغت پیدا کرده بودم نوشتم.چند ساعت بعد که دوباره خواندمش متوجه شدم که مطلب می‌توانست با ویرایش بهتری نوشته شود. یعنی همان مطلب و محتوا می‌بایست با تامل بیشتر نوشته شده و ضمن این‌که تحلیل دقیق‌تری می‌دهد مخاطب هم بهتر منظور مرابگیرد.
اما مشکل این بود و هست که اگر چنین نیتی می‌کردم هیچ‌گاه همان مطلب هم نوشته نمی‌شد.
من کلا در نوشتن وسواس دارم.اگر مطلب قبل را می‌خواستم در نشریه‌ای به چاپ برسانم و یا در سایت کارگاه منتشر کنم لازم بود که وقت بیشتری برای آن بگذارم و می‌دانستم که چنین کاری با مشغله‌ای که دارم به فردا و فرداها خواهد افتاد و عملی نمی‌شود.اصولا وبلاگ را برای این ایجاد کردم که هرگاه نکته‌ای به ذهنم رسید بدون وسواس‌های معمول در نوع نگارش ؛ آن را بنویسم.(فکر می‌کنم قبلا به این موضوع اشاره کرده‌ام ). مطالب این وبلاگ و حتی عکس‌هایی که در آن قرار می‌دهم معمولا سریع نوشته یا انتخاب می‌شوند. امیدوارم بعدتر با دقت بیشتری رویشان کار کنم و منسجم‌تر آن‌هاراارائه دهم.همین نوشته‌های سریع تعهدی را برای من در این مورد ایجاد می‌کند.
دوستانی هستند که وبلاگشان را جدی‌تر می‌گیرندو کار درستی هم می‌کنند اما آن‌ها شرایط مرا ندارند.
همین امروز بعد از ایجاد 4 یا 5 گالری در کارگاه در فرصتی که به‌دست آورده‌ام این چند خط را می‌نویسم .
راه‌ حل‌هایی هم با حضور یکی دو نیروی اجرایی فراهم آمده تا من وقت کمتری روی سایت بگذارم و به کاری که بیشتر از همه دوستش دارم یعنی عکاسی و بعد از آن هم نوشتن بپردازم.ضمنا به مطالعاتم هم سروسامانی بدهم .
فقط باید فرصت کنم تا ریزه‌کاری های سایت رابیشتر به ایشان بیاموزم.