کِی بود که من
فنجانی کابوس تلخ
بدون شيروشکر
از چشم‌های آرزوی تو
نوشيدم ؟
کِی بود؟

خوره افتاده به حافظه‌ام
من نمی‌نویسم این‌ها را
موجودی که نمی‌بینمش انگشتانم را بر این صفحه می‌لَغزاند.
با همه‌ی رمقی که مانده صدایش می زنم :
کجایی؟
هست ، همین جاست ،می دانم که هست
وگرنه انگشتانم چگونه می‌لغزند؟
پاسخ نمی‌دهد.

کاش این صفحه بترکد. پودر شود
و من به سرعت دست‌هایم را پنهان کنم
دست‌هایم را.