پنج صبح است.تلوزیون پشت سرم روشن است. فقط صدای گزارشگر را می‌شنوم که کتک‌کاری ِ دو نفر بر روی تشک یا رینگ را گزارش می‌کند.صدایش کم است و اذیت نمی‌شوم.
حوصله ندارم . منتظرم کتک‌کاری این‌ها که نمی‌بینمشان تمام شود.
خروس‌خوان می‌زنم بیرون.

"افغان ِ خروس صبح‌گاه از غم تو
آه از غم تو هزار آه از غم تو"

نمی‌دانم چه شد که یک‌هو این بیت ابو سعید ابوالخیر آمد.
یک موقع دیدی در را باز کرد خودش هم وارد شد.اگر آمد با او می‌روم، با او می‌زنم بیرون.

" بده تو بارخدایا در این خجسته سفر
هزار نصرت و شادی هزار فتح و ظفر"

ای بابا! فکر کرده به سفر می‌خواهم بروم. نه آقا جان فعلا سفری در کار نیست.فوقش می‌رویم دربندی جایی ، دیزی می‌خوریم عکس هم می‌گیریم و برمی‌گردیم.
می‌خواهم به ابوسعید عکاسی یاد بدهم.
حالا هر چه فکر می‌کنم چه عنوانی بر این نوشته بگذارم چیزی به ‌ذهنم نمی‌رسد.