می‌خواهم کلیک کنم ، کلیک کنم روی یکی از این سطرها که تا پایین ، پایین ِ پایین همینطور ادامه دارد ، می‌بینم حوصله نیست.می‌گویم باشد برای فردا. فردا هم به تعداد سطرها اضافه می‌شود و اینطوری جا می‌ماند بعضی موارد مهم و نمی‌خوانم و پاسخ نمی‌دهم.
کتابی دست گرفته‌ام، همین سطرها که کلیک هم نمی‌شوند نمی‌گذارند تمامش کنم.

بعضی دعواها را که در وبلاگشهر می‌بینم نمی‌دانم بخندم یا گریه کنم؟ گریه دارد گمانم.

دو عدد ترانه، یکی کوچه‌بازاری و یکی دیگر که کوچه بازاری نیست را گذاشته‌ام تا این قوطی هی برای خودش تکرار کند. هر دوتاشان مناسب حال و هوای منند.هیچ‌کدامشان هم شاد نیستند.

می‌خواستم سری به‌ آرشیو بزنم و عکس مناسبی پیدا کنم دیدم ...
می‌خواستم توی کاغذ پاره‌ها بگردم و چند سطری را که چند سال پیش نوشته‌بودم پیدا کنم دیدم...

خط اول آن چند سطر را عنوان این نوشته‌ی بی مورد می‌گذارم . عنوان نوشته را می توانید جای سه نقطه‌ها هم بگذارید.

حوصله با من نیست.