دیشب مثل اکثر شب‌ها دیر خوابیدم، نزدیک صبح .
دو سه ساعت بعد که بیدار شدم احساس کردم کسالت بدی یا بدتری دویده است توی وجودم.
یک چیز تلخ، خیلی تلخ ، تلخ‌تر از آن چه دوست نادیده‌ام مهدی جامی نوشته ، نه در من که در فضا موج می‌زد ، موج می‌زند( این‌جا محل مرافعه است که شاید فضای تلخ در درون من است نه این که من درون آن باشم) حوصله دعوا ندارم.
به دو دوستی که با ایشان قرار داشتم زنگ زدم و عذر خواستم.
یک پرانتز باز می کنم : خیلی چیزها را شاید باید توضیح بدهم که فکر می‌کنم ندهم بهتر است.
پرانتز را می بندم.
زنگ زدم به میثم. بود. ماشین درست می‌شد . من هم شاید از کسالت در می‌آمدم.
شهر ِ شلوغ چون بد است از این اتاق کمتر خارج می‌شوم . به میثم زنگ زدم، چون گفتند شهر خلوت است. ماشین را کمی دستکاری کرد. عید است دیگر. شاید رفتم طرفی.
راستی یادم رفت بنویسم ، قبل از رفتنم دوستی زنگ زد و گفت دوست دیگری از من به شدت گله‌مند است. من توضیحاتی دادم قبول داشت ظاهرا.
من دوست ندارم آن دوست ِ دیگر ، از من دلخور باشد. یک بار به او گفته بودم لازم است یک ساعتی با هم تنها صحبت کنیم. حالا هم ازو همین خواهش را دارم. شاید قانع شدم. شاید قانع شد. نمی‌دانم.
میثم به ماشین ور می‌رفت من هم دوربین کوچک دیجیتالی‌ام را در آورده‌ بودم و نگاه می‌کردم. دوربینی که می‌گویم توی جیب پیراهنم جا می‌گیرد اما کیفیت خوبی دارد. 8 گیگا ، نه 8 مگا پیکسل هم چیزش است. لنزش را هم لایکا ساخته. این‌ها را نوشتم که پز بدهم.
چند تا عکس گرفتم یکی از آن‌ها را می‌گذارم این‌جا بقیه‌اش را هم می‌گذارم برای روزی که مبادا نمایشگاهی بگذارم یا کتابی چاپ کنم. برای روزی که مبادا مشهور شوم با یک رزومه‌ی یک کیلومتری.
مرده شو!