گرمای زیاد توی ماشین کلافه ام کرده بود ، از خواب پریدم.
وقتی می‌خوابیدم سرد بود هوا ، برای همین بخاری را روشن کرده و شیشه را کمی پایین داده بودم .
هنوز هم بیرون سرد است اما ماشین حسابی گرم شده. شیشه را پایین تر می‌دهم، ماشین و بخاری را خاموش می‌کنم .
باران هنوز هست . با لالایی باران و صدای شاعر به خواب رفته بودم و حالا یک بعد از نیمه شب است که بیدار می شوم. بلوار کوتاه ِ شهر ِ کوچک ، با نخل‌های پلاستیکی ِ رنگ وارنگ روبرویم است. نگاه نمی‌کنم. هر جا گل یا گیاه مصنوعی می‌بینم انگار فحش می‌شنوم. اولین بار در مطب یک دکتر ، گلدان بزرگ گل مصنوعی را دیدم و برگشتم.

ضرب ِ آهنگ باران هست و صدای شاعر:

"انسان و بی تضاد؟"

و به تضاد فکر می‌کنم. تضاد سیاه با سفید ، سیاه با سیاه ، سفید با سیاه ، سفید با سفید ، آسمان با زمین ، آسمان با آسمان ، من با من ، من با تو ، تو با تو و اینجوری . ولی اصلا تضادی نمی‌بینم.

یک لحظه به روبرو نگاه می‌کنم ، دو نفر در بلوار روبرویم قدم می‌زنند ، (خطرناک به نظر نمی‌رسند با این همه من به یک چاقوی دسته سفید کارِ زنجان که رویش نوشته ساخت آلمان و ضامن هم دارد مجهزم ! ) نخل‌ها هم هستند دوربین کنار دستم را برمی‌دارم و همینطوری الکی عکسی می‌گیرم: