جاده باز صدا می کند .
دوستی مرا به جمعشان دعوت کرد برای سفر. جمعی حدودا 20 نفره و همه عکاس . غیر از خود وی که سید عباس میرهاشمی ( مسئول انجمن عکاسان دفاع مقدس) است و در گروه کاری برای تاسیس انجمن ملی عکاسی ایران با وی بیشتر و از نزدیک آشنا شدم ، دقیقا نمی دانم کدام یک از عکاسان در جمع هستند یا نیستند و نخواستم هم که بپرسم.
سفرهای عکاسی‌ام که اکثرا به تنهایی انجام می‌شود این جاذبه را دارد که تا استارت نزده‌ام و تا به خروجی‌های شهر نرسیده‌ام نمی دانم به کدام سمت می‌روم بعد از آن هم میان ِ راه از روی تابلوها و یا نقشه‌ای که همراه دارم تصمیم می‌گیرم کدام مسیر اصلی یا غیر اصلی را انتخاب کنم. خودم را به سفر می‌سپارم . به هر چه پیش آید. گاهی که موضوع خاصی پیدا می کنم سفر را یک یا چند بار دیگر تکرار می‌کنم. اما سفرهای بی‌گدار حال و هوای خاص خودشان را دارند ،مخصوصا وقتی منجر به کشفی ‌شوند.
این سفر هم به نوعی از همان نوع سفرهای بی گدار است که با سفرهای همیشگی یک تفاوت عمده دارد : تنها نیستم.
تجربه‌ای جدید برای آدمی تنها که از آن استقبال می‌کنم و از دوست خوب سید عباس میرهاشمی که از من خواست در جمعشان باشم تشکر می‌کنم. سعی می‌کنم با جمع هماهنگ باشم یعنی باید باشم.

دوستان در پرشین تولز مشکلی را که در بخشی از سایت وجود داشت رفع کردند حالا وقتی نیستم و از اینترنت دورم نگرانی چندانی ندارم. از ایشان بسیار سپاسگزارم.