سفر خوبی بود. با دوست نقاشی همراه شدیم.مقصدمان زادگاه او شهرکرد مرکز چهارمحال و بختیاری بود. روز اول را با هم به کوهرنگ رفتیم. سرچشمه زاینده رود.
روز دوم را به تنهایی به جاهای دیگری رفتم. همسفرم لازم بود بعد از مدت‌ها به دوستان و بستگانش سر بزند ، جشن عروسی‌ای هم در کار بود که می‌بایست شرکت می‌کرد. روزهای بعد قرار بود اگر شد باز هم با هم باشیم.
پایان روز دوم از تهران تماس گرفتند و من برای کار مهمی که پیش آمده بود باید سفر را رها می‌کردم . ناچار رفیق نیمه‌راه شدم و شبانه برگشتم . شب در شهرستان نطنز چند ساعتی استراحت کردم و صبح زود چند فریم از کویر گرفتم ، آفتاب که کم کم بالا آمد و نور آنی نبود که می‌خواستم ، ادامه دادم تا تهران.
تفاوت نگاه نقاش و عکاس به پیرامون ، در این سفر برایم روشن‌تر شد. شرحش بماند برای وقت حوصله.
....................

اما در این سفر همراه دیگر، مولانا بود با صدای پریسا:

باز آمـــــدم باز آمدم از پیش آن یـــار آمـــــدم
در من نگـــردر من نگر بهر تو غمخوار آمدم
شاد آمدم شاد آمدم از جملــــــه آزاد آمـــــــدم
چندین هـــزاران سال شد تا من به گفتار آمــدم
آن جا روم آنجا روم بالا بٌدم بـــــــــــــالا روم
بازم رهان بازم رهان کاین جا به زنهــار آمـدم
من مرغ لاهوتی بٌدم دیدی که ناسوتی شـــــــدم
دامش ندیدم ناگهان در وی گرفتــــار آمـــــــدم
من نور پاکم ای پسر نه مشت خاکـــم مختصـر
آخــــر صدف من نیستم من دٌر شهـــوار آمـدم
ما را به چشم سر مبین ما را به چشم سِرببین
آنجا بیا ما را ببین کان جــــا سبکبـــار آمـــــدم
ای شمس تبریزی نظر در کل عالم کی کنـــــی
کانـــدر بیابان فنا جان و دل افگـــــــار آمــــدم
.............................
ما به تماشای تو باز آمدیم
جانب دریای تو باز آمدیم
سیل غمت خانه دل را ببرد
زود به صحرای تو باز آمدیم
از سر چَه صد رسن انداختی
تا سوی بالای تو باز آمدیم
ناله سٌرنای تو در جان رسید
در پی سرنای تو باز آمدیم