وقتی رسیدم هنوز با پاهای بسته از مفتول آهنی که به ستون کنار اتاقش جوش شده بود ، رو به صحن گاراژ آویزان بود. نمی‌توانستم آن چه را می‌بینم بفهمم. انگار ادامه کابوسی بود که با زنگ تلفن پاره شد و کسی از آن سوی خط بی مقدمه گفت :" مشهدی را کشته‌اند. خودت را برسان !" رفتم و روبرویش ایستادم. پیرمرد با سری که به سمت سینه‌اش خم شده بود همان چهره‌ی مظلوم و آرام همیشگی را داشت. شوک شده بودم و مات و مبهوت نگاهش می‌کردم.

اگر دفترها را نسوزانده بودم حالا می توانستم دقیق‌تر این ماجرا و همه‌ی ماجراهای دیگر را به‌یاد بیاوم. و توالی ماجراها همانی می‌بود که در روزنوشته‌ها آورده بودم. دیر نیست هنوز. باید تمرکز کنم روی موضوع. باید به نوشتن ادامه دهم . بعضی شاهدان ِ آن‌چه در این بیست و شش سال گذشت هم می‌توانند کمکم کنند.