من بهمن جلالی را دوست می‌داشتم با همه‌ی خاطرات بیشتر شیرین و کمتر تلخ که خب تلخ‌ها کیفیت بالاتری داشتند. خاطرات شیرین بیشتر شخصی بود . یادم نمی‌رود سفر به یکی از شهرها به همراه او و دوستانی دیگر برای داوری جشنواره‌ای . او تا آن‌جا که خاطرم هست داور نبود و میهمان بود.
چند باری به خانه یا دفترش رفتم و گپ و گفت داشتیم
جلالی در خلوت شیرین بود . حرف‌هایش به دل می‌نشست. خودش بود. خوب بود و دوست داشتنی. در جمع هم خیلی اوقات چهره دوست داشتنی اش را می‌شد دید.
خاطرات تلخ اما کمتر شخصی بودند.
تلخ‌ها به حرف‌هایی که او درباره‌ی بعضی مسایل جامعه عکاسی می‌زد برمی‌گشت ، عمدتا منطقی در حرف‌هایش و بعضی اقداماتش نمی‌دیدم. وقتی می‌خواستم کانون عکاسان همراه را راه بیندازم همان ابتدا موضع گرفت. فقط او نبود دیگرانی هم بودند . چرایش بماند برای بعد.
یکی دو مطلب نوشتم در انتقاد از حرف‌ها و مصاحبه‌ها و اقدامات یکی دو سال اخیرش که در زمان حیات او در کارگاه یا در همین وبلاگ منتشر شد.
بگذریم ازتلخی‌ها و بگویم که نقش مثبت او در جامعه عکاسی ما کم نبود. فقدان او برای همین نقش و آن زمان که خود ِ خودش بود و دوست‌داشتنی ، برای من و بسیاری دیگر از افراد جامعه عکاسی دردناک است. قطعا همچو او را( آن‌گونه که بود) دیگر نخواهیم داشت.
مرگ او را به سرکار خانم رعنا جوادی ، و جامعه عکاسی تسلیت می‌گویم.